dr Anna Werecka-Gryć (Akademia Muzyczna w Łodzi)

Mityczna Arkadia – inspiracje i nawiązania w twórczości
oratoryjno-kantatowej przełomu XVII i XVIII wieku

dr Anna Werecka-Gryć absolwentka Akademii Muzycznej w Łodzi, pracownik naukowo-dydaktyczny macierzystej uczelni i współpracownik wrocławskiej Akademii Muzycznej.
W roku 2018 otrzymała tytuł doktora sztuki.

Jako śpiewaczka debiutowała w Teatrze Wielkim w Łodzi partią Amastris w studenckiej premierze opery Serse G. F. Haendla. W grudniu 2009 roku wykreowała partię tytułową w operze Giulio Cesare in Egitto G. F. Haendla pod kierownictwem muzycznym Paula Esswooda, a dwa lata później w ramach międzynarodowego tournée koncertowego wykonywała partię altową w Mszy h-moll J. S. Bacha pod dyrekcją Sigiswalda Kuijkena w ramach L'Académie baroque européenne d'Ambronay. W 2012 roku zaśpiewała partię Angeliny w operze La Cenerentola G. Rossiniego podczas Festiwalu Operowego w Sanremo we Włoszech. Anna Werecka jest także finalistką oraz laureatką wielu konkursów międzynarodowych, zdobyła m. in. nagrodę dla najlepszego mezzosopranu podczas 2° Concorso Internazionale di Canto Lirico „Franca Mattiucci" w Canelli we Włoszech (2012).

Brała udział w wielu kursach mistrzowskich, współpracuje z cenionymi dyrygentami. Dokonywała nagrań dla telewizji MEZZO, firmy fonograficznej DUX, dla TVP Łódź, Radia Łódź oraz wielu innych rozgłośni lokalnych.

   

Topos Arkadii to silnie zakorzeniony motyw w literaturze i sztuce poczynając od czasów starożytnych. Arkadia mityczna to idylliczna kraina na półwyspie peloponeskim zamieszkiwana przez pasterzy wiodących spokojne, pełne radości życie, wolne od trosk, nieszczęść, wojen czy konfliktów. Ta idea życia blisko natury, które wypełnione jest radością z prostej pracy oraz zabawy, stała się odwieczną tęsknotą i inspiracją dla kolejnych pokoleń środowisk artystyczno-naukowych głęboko zniechęconych sztucznością i obłudą życia dworskiego.

Począwszy od śpiewaka pól i łanów Wergiliusza, poprzez Dantego, Petrarkę, Ariosto, Guariniego oraz Tasso, przejawy pastoralnych wersów pojawiały się i inspirowały kolejne pokolenia poetów, librecistów i kompozytorów.

Pojęcie Arkadii często pojawia się w odniesieniu do okresu w historii literatury i kultury włoskiej przełomu XVII i XVIII wieku, ze szczególnym naciskiem na pierwszą połową XVIII wieku. Jest to pokłosie działalności słynnej Accademia degli Arcadi - stowarzyszenia zrzeszającego literatów, kompozytorów, artystów, ludzi kultury i sztuki ze szczególnym uprzywilejowaniem osób szlachetnie urodzonych, którzy nie tylko czynnie uprawiali sztukę, ale również pełnili funkcje mecenasów oraz fundatorów przedsięwzięć artystycznych.

Głównymi założeniami Akademii było przywrócenie sztuce dobrego smaku, jak chociażby powrót do antycznej zasady trzech jedności, a także bazowanie na filarach włoskiej poezji na wzór Dantego czy Petrarki. Ruch arkadyjski postulował powrót do prostoty i naturalności okresu klasycznego. Środkiem idealnym do uzyskania tego efektu stała się na wzór hellenistyczny - sielankowość. Dzięki niej poezja zyskiwała lżejszy ton, rezygnowano z pompatycznych, wyrażających heroizm, konstrukcji słownych. Akcja nie była przeciążona zbyt licznymi epizodami, co również ułatwiało odbiór. Głęboko obecny był również pierwiastek moralizatorski jednak pastoralna konwencja pozwalała ująć go lekko, w myśl zasady dilettare insegni, insegnar diletti - bawiąc nauczaj, ucząc zabawiaj.

Działalność Accademia degli Arcadi niewątpliwie wpłynęła na całokształt myśli artystycznej nie tylko przełomu XVII i XVIII wieku, ale również znalazła swoje kontynuacje w dziełach późniejszych. Idea Arkadii, napędzana wewnętrzną tęsknotą za Rajem - światem wiecznej szczęśliwości, stanowiła ucieczkę od pełnego zawiłości życia codziennego.

Powrót do listy referatów