dr hab. Ewelina Ciszewska (AST w Krakowie, filia Wrocław)

Partytura ruchowa i animacyjna jako próba rozwinięcia narracji muzycznej 
na podstawie oratorium „Via Crucis” Pawła Łukaszewskiego

Ewelina Ciszewska - Dziekan Wydziału Lalkarskiego Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie, filia we Wrocławiu. Aktorka, mim, lalkarka, współzałożycielka TEATRU SZTUK. Absolwentka historii sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim. W 2006 r. ukończyła Wydział Lalkarski (wówczas PWST dziś AST), w maju 2009 r. uzyskała tytuł doktora, a we wrześniu 2014 r. habilitację. Z zamiłowania lubi i chce zderzać różne gatunki sztuki. Laureatka Stypendium przyznawanego "Młodym, utalenowanym Wrocławianom". Jej przygoda z teatrem zaczęła się w 1998 r., kiedy zadebiutowała w autorskim spektaklu J. Markockiego "Alternacje przestrzeni" rolą (!) atomu. /Teatr Formy, Poitiers, Francja 1998/. Od tamtego czasu brała udział w wielu polskich i międzynarodowych prezentacjach Teatru Formy. Prowadzi warsztaty pantomimy i ekspresji ruchowej w kraju i za granicą. Od kilku lat zajmuje się sztuką performance /Survival Sztuki, czyli Przegląd Modej Sztuki w Ekstremalnych Warunkach we Wrocławiu: pre-tekst /2004, akt 168 /2005,  uczta romska /2008 r. zrealizowany wspólnie z Moniką Konieczną, powtórzony w BWA Tarnów podczas TAJSA 2014/, Z głową w chmurach /Festiwal Rity Baum/, Sympatyczna Pani Krysia/mieszkanie Gepperta, Wrocław, Ommaggio Russolo/Dalla Pologna, Rzym 2014/. Tańczyła podczas koncertu live Możdżer&Danielsson/Oscary Jazzowe, Teatr Wielki w Łodzi. Jako reżyserka zadebiutowała w maju 2004 r, we Wrocławiu spektaklem "Love story czyli defekt miłości". W marcu 2011 r. wreżyserowała "Pinokia" w Teatrze Lalki i Aktora w Wałbrzychu, a rok później nagradzany monodram "maria s." Swoje umiejętności i myślenie o ciele wykorzystuje podczas pracy nad choreografią do spektakli dramatycznych, muzycznych i lalkowych. Współpracowała m.in. z lubelskim Andersenen, kieleckim Kubusiem, szczecińską Pleciugą, warszawskim Bajem i Bajem Pomorskim, katowickim Ateneum i Banialuką w Bielsku - Białej.  

Referat jest pogłębioną analizą ruchu i animacji lalki Chrystusa w nawiązaniu do poszczególnych partii oratoryjnych. Oratorium jako forma muzyczna pozbawione jest akcji scenicznej. Wprowadzenie aktorek animatorek oraz naturalnej lalki - figury Chrystusa na scenę stało się pretekstem do poszukiwań narracji na poziomie ruchu oraz animacji nie tylko uzupełniającej warstwę muzyczną, ale również wykraczającej poza symbolikę i znaczenie tekstu.

Powrót do listy referatów